20 jaar getrouwd

20 jaar getrouwd

24 april 1997

Op een wat winderige donderdag zijn Henk en ik getrouwd.
Henk kwam ’s morgens rond 11 uur naar mijn ouderlijk huis op de rijksstraatweg in Duivendrecht samen met de jongens.
Daarvandaan zijn we foto’s gaan maken in Amsterdam bij Frankendael op de middenweg.

’s Middags om 16 uur was de officele plechtigheid in Purmerend.
Daarna hadden we bij de Hemhavens heerlijk gegeten met al onze ouders, broers, zussen hun partners en hun kinderen. Mijn opa en oma waren er toen ook nog en natuurlijk onze getuigen waren allen aanwezig.
Rond 19 uur hadden we de receptie met daarop volgend een feest voor heel veel familie leden.
Henk en ik hadden een hele leuke dag gehad en kijken daar nu nog net zo op terug.

 

Duivendrecht

In september werd Iris geboren.
Het was in het weekend dat Prinses Diana werd begraven in Engeland.
Ik wilde die begrafenis graag zien maar helaas heb ik de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht zonder tv.
‘S avonds mochten we toch weer naar huis omdat het niet doorzette.
Om niet alleen maar te zitten wachten waren we bij Ton en Trees op de koffie gegaan en rond een uur of 11 gingen we toch maar naar bed. Uiteindelijk waren we om 3 uur ’s nachts weer in het ziekenhuis. Iris werd om 6.42 geboren.
Henk had meteen de jongens opgehaald om hun kleine zusje te komen bewonderen.
We moesten 1 nachtje blijven in het ziekenhuis maar mochten gelukkig de volgende dag al naar huis.
Mijn moeder lag toen in een ander ziekenhuis waar we eerst naar toe waren gereden zodat ze haar kleindochter kon zien.
Met mij ging het heel goed en het was erg warm rond de 25 graden. ’s Middags waren we al met Iris en Suzanne een kleine boodschap wezen halen bij Huisman de plaatselijke supermarkt. Waar ik veel leuke reacties kreeg van mensen die perplext waren dat ik de volgende dag al met haar op pad was. Ik vergeet nooit meer dat een vrouw tegen mij zei “ik moest een maand in bed blijven na mijn bevalling” en ik liep al buiten met Iris na 1 dag.

Robin kon altijd heel lang spelen met een touwtje of met knijpers zoals hier te zien is op de foto.
We deden met de jongens die om het weekend bij ons waren van vrijdag middag tot zondag middag spelletjes of we gingen naar de Ouderkerseplas. Met Thomas naar voetbal en met Rinse en Robin naar basketbal. Als het kon gingen we naar het stand en de duinen of een stuk wandelen dor het dorp. We woonde van april 1997 tot augustus 1998 in de Begoniastraat. Daarna zijn we verhuist naar Lelystad

Iris met trotste broers bij de geboorte
Robin Kooijman
Robin, Rinse en Suzanne
Suzanne en Iris

Lelystad

We woonden van augustus 1998 tot 2008 op de Ringdijk. De meiden zijn daar voor het eerst naar school gegaan en hebben daar veel buiten gespeeld. Suzanne ging toen ze een jaar of 8 was tussen de middag alleen naar huis en belde dan naar mijn werk om door te geven dat ze thuis was en als ze weer naar school ging belde ze weer. Zo wist ik dat ze veilig thuis was. Ik werkte in 2001 bij Kruidvat in Lelystad de Tjalk en heb ondertussen bij vele andere filialen gewerkt. Nu werk ik alweer 6 jaar als filiaalmanager op Urk.
Henk heeft altijd bij de gemeente gewerkt en reed dagelijks heen en weer langs de Knardijk.

Het was vooral een drukke tijd omdat de meiden klein waren en er altijd wel iets geregeld moest worden, oppas of zwemles.
Ik moest mijn diploma’s halen voor drogist en moest daarvoor naar Amsterdam 1 dag in de week. Ik werkte ook 24 uur per week en als de ik naar Amsterdam moest dan was ik al heel vroeg op pad. Gelukkig konden de meiden dan bij de buren slapen en hoefde ze niet zo vroeg op te staan als wij. Elke Maandagavond gingen alle dekens, kussens en kleding van de ene deur naar de andere. Dan mochten ze logeren bij Cas en Cees. De meiden vonden het gelukkig erg leuk en wij waren heel erg geholpen.

 

Nagele

vanaf 24 april 2008 (onze trouwdag) wonen we op de schokkerringweg.
We hebben hier heel veel ruimte en het voelde vooral het eerste jaar of we elke dag op vakantie waren in ons eigen huis.
We waren veel buiten en genoten er enorm van. De meiden gingen op de fiets naar school en samen gingen ze op voetbal bij VV Nagele.

Nu wonen we hier alweer 9 jaar en hebben al veel verbouwd. Eerst de ramen vervangen voor kunststof. We hebben de bijkeuken omgebouwd naar een grote eetkeuken en de oude keuken helemaal weggehaald en daar zit ik nu in mijn eigen kantoortje deze blog te schrijven.
In de tuin is ook niets hetzelfde gebleven, er zijn zeker 25 bomen weggehaald. Nu is het veel lichter en hebben we een prachtig uitzicht over het land.

 

 

 

20 jaren

Ze vliegen echt zo voorbij.
Henk en ik zijn zo vele malen er lekker op uit geweest dat het niet te beschrijven is. We proberen zoveel mogelijk van de gemeente Ouder-Amstel te sparen. Kaarten en krantenknipsels. Daar ligt onze gezamenlijke interesse in de geschiedenis. Ik met mijn genealogie en Henk in de kaarten. Dat combineren we.
Henk is veelal buiten te vinden in de tuin of de schuur. Ik zit meer achter de computer.
Wandelen vinden we heel leuk om te doen en hebben bijvoorbeeld vorige maand 18 km gewandeld in Zandvoort.
’s Avonds samen film kijken. Lekker ontspandend, misschien iets teveel ontspanning want dan vallen we in slaap.
Samen naar concerten en naar het theater daar genieten we echt van. Op zondag middag naar een museum of toch thuis bezig zijn met tekenen, schilderen of een blok hut bouwen. We houden van het leven en van elkaar.

Ons gezin is gegroeid naar 10 personen. Thomas is voor zichzelf begonnen en samen met Marinka wonen ze in Weesp in een prachtig huis. Robin is chef kok in een restaurant op de Herengracht in Amsterdam en samen met Sylvana hebben ze het gezellig op de flat met hun 2 katten. Rinse verrast iedereen met zijn bak kunsten, hij maakt de heerlijkste taarten in zijn eigen keuken hij werkt nog steeds bij EWN als elektromonteur. Suzanne heeft sinds een maand een hele leuke vriend, Dennis. Ze zijn vanaf dag 1 onafscheidelijk. Suzanne werkt bij Hakvoort en wie weet waar ze samen terecht gaan komen, voorlopig nog veilig op zolder ūüôā
Iris gaat komende maand examen doen voor de opleiding beveiliger niveau 3. Ze heeft al meerdere banen aangeboden gekregen en voor haar ligt ook een mooie toekomst in de beveiliging, politie of bij de marechaussee afhankelijk van wat ze kiest.

 

 

Ons verleden ligt in de toekomst elke dag een beetje meer!
Rijk van den Ancker

Rijk van den Ancker

Op 15 september 2015 stond dit artikel op Gooi en Eemlander
Het werd geschreven door Trialda Hoogeveen
Foto Studio Kastermans/Ben den Ouden

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje
op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel 
neerzette waar het kon drogen. "Stinken dat dat deed!"

Kortenhoef – Jarenlang verdiende Rijk van den Ancker een goede boterham met mollenvangen. De boeren wilden de dieren niet in hun land en de bontindustrie zat te springen om de huiden. In de jaren tachtig maakten de antibontacties een einde aan de handel, bontjassen verdwenen uit het straatbeeld. Van den Ancker: “Ik ving soms wel 200 mollen per week.”

Wie Met Rijk van den Ancker spreekt, duikt in een wereld van een leven lang wondere avonturen. Geboren op een boerderij aan Ouderkerk aan de Amstel in een gezin met negen kinderen, verliet hij het ouderlijk huis al op achtjarige leeftijd.

“Ik ging werken bij een boer een kilometer verderop en sliep daar ook, in een bed boven de stal met daarin vijtig, zestig koeien. Melken kon ik nogal goed, dus dat deed ik twee keer per dag. Tussendoor fietste ik naar school. Ik weet eigenlijk niet eens of ik er geld mee verdiende, misschien had de boer iets met mijn ouders afgesproken.”

Mollenhondje

De eerste mol ving Van den Ancker toen hij in de vijfde klas van de lagere school zat. “We hadden Doris, een zwart-wit mollenhondje dat verschrikkelijk goed mollen kon vangen, hij ving er zomaar vijtig op een dag. Doris hoorde ze van 20 meter afstand, liep er heel voorzichtig naartoe en ving de mol. Als hij miste, trapte ik de rit dicht, blokkeerde zo de weg, zodat Doris de mol alsnog kon pakken.”

“Elke dag maakte ik samen met Doris voor 7 uur ’s ochtends mijn rondje. Ik had bij iedere boer ongeveer √©√©n week nodig om mollen te vangen. Die boeren wilden van die dieren af, omdat het gras niet goed groeit op de plekken waar mollen kruipen. Na flinke regen zit een mol hoog in een slaapnest, vlak onder het oppervlak. Langs de Ronde Hoep kon je op die manier fantastisch mollen vangen, op zo’n dag kon ik er veel steken! Voor iedere mol kreeg ik een kwartje van de boer en een kwartje voor het huidje. Dat was meer dan mijn vader verdiende! Al het geld gaf ik aan mijn moeder.”

Huidsmeer

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel neerzette waar het kon drogen. “Stinken dat dat deed!” Als ik de huid per ongeluk een beetje had beschadigd met mijn greep, smeerde ik het gaatje dicht met huidsmeer. Anders kreeg ik er niks meer voor. Dat scheurde natuurlijk weer bij de jassenmaker, die zal wel gemopperd hebben.”

De Huiden verkocht de mollenvanger aan de marktkooplui die er jassen van lieten maken. Zelf heeft Van den Ancker nooit een bontjas gedragen: “Dat was meer iets voor rijke mensen.”

Groenteboer

Als jonge twintiger al verhuisde Van den Ancker naar Kortenhoef. Hij werkte in Amsterdam bij een groenteboer, had op de avondschool het Groentediploma gehaald, en werd door een kruidenier in Kortehoef gevraagd bij hem te komen werken. “Door mijn diploma kon hij een winkel kopen en groenteboer worden.”

Al snel holde ook zijn faam als mollenvanger achter hem aan. “Ik kende Zach Jansen, zijn broer Joop was mollenvanger. Hij had tien klemmen gezet, maar ving daar nauwelijks wat mee. Dus ik die klemmen voor hem gezetten, zat in acht van de tien klemmen een mol!”

In en om Kortenhoef ving hij met gemak 200 mollen per week. “Ik verdiende verschrikkelijk veel, 2 gulden 25 per huid! Die mollen gooide ik allemaal in de vriezer. Eens per veertien dagen, op zondagmorgen, bracht ik ze bij een man thuis die ze vilde. De huidjes verkocht hij, de rest van de mol voerde hij aan zijn varken.”

Klemmen

De klemmen op de juiste plek zetten is een vak apart. “Als ik het land inloop, kan ik al zien waar ik een klem moet neerzetten. Dat zit gewoon in je, bijna geen enkele boer kan dat. Je moet weten waar de rit is, daar moet de klem gezet worden, want¬† de mol loopt regelmatig door die looprit. Soms vang ik er een met de hand, maar dat kost veel tijd.”

Toen in de jaren tachtig antibontactivisten de straat opgingen om bontjassen te bekladden.Urbanus in 1980 ‘Madammen met bontjas’ zong en kinderen voor kinderen in 1981 faam verwierf met het lied ‘Tweedehands jas’, hield Van den Anckers werk als mollenvanger voor een groot deel op. “Na die bontacties was het afgelopen met de prijs. Nu doe ik het alleen voor de boeren zelf. Tegenwoordig zijn er trouwens bijna geen mollen meer. Professionele bedrijven doden ze door gas in het holletje te spuiten. Ik zie nog maar zelden klemmen staan.”

Mollenvangen is overigens nooit de hoofdmoot van Van den Anckers werkzaamheden geweest. Hij deed dat altijd naast een baan als groenteboer, melkboer, bedrijfsleider in een supermarkt en marktkoopman. Slecht draaiende winkels weer uit het slop. Nog altijd heeft hij als hobby schapen en staat hij één dag op de markt met textiel. Zijn vrouw is overleden, maar dankzij zijn drie kinderen en kleinkinderen heeft hij nog altijd een vol familieleven.

Paspoort
Naam: Rijk van den Ancker
Was: mollenvanger
Leeftijd: 76

 

 

 

Verre verwanten

Verre verwanten

Opzoek naar verre verwanten kijk ik ook veel op Facebook. Voor levende personen kun je wel proberen mensen te vinden in archieven want op een familiekaart staan vaak wel de kinderen maar op Facebook kun je de mensen zelf vinden wat het zoeken veel leuker maakt. Ik heb iedereen met de naam “van den Ancker” een vrienden uitnodiging gestuurd. Soms worden ze geweigerd en dat is ook erg begrijpelijk. Ze kennen mij natuurlijk niet. Jessica en Mary van den Ancker hadden mij wel geaccepteerd ook al wonen zij in Florida. Op mijn verjaardag kreeg ik van Mary een lief berichtje wat voor mij direct een opening werd. Ik begon met Mary te schrijven. Het is voor mij niet gemakkelijk omdat ik niet zo goed ben in taal. Met Google translate¬† kom ik een heel eind en begrijpt ze wat ik bedoel. Ik kan wel in het Engels lezen dus dat hoef ik niet te vertalen. Mary schreef mij dat Jessica haar schoon dochter is en dat ze getrouwd is met haar zoon Jacobus.

Haar man Cornelis Willy (Kees), werd in America Neil genoemd, is overleden op 2 januari 2007.

Hij was geboren in Amsterdam op 29 juni 1943.

Zijn 14 jaar oudere zus Lia werkte bij de KLM na de 2de wereld oorlog waarna ze haar man Paul Richard Bates leerde kennen die in opleiding was in Zwitserland. Ze trouwden in Badhoevedorp in november 1952. Daarna verhuisden zij naar New York. Lia was toen 26 jaar oud. Vlak daarna werd hun zoon Richard Paul Bates geboren die ze Rick noemde. Ze kregen in totaal 5 kinderen. Paulia, Pamela, Peter en Christoper die Chris wordt genoemd. Lia heeft nu 5 kleinkinderen en 1 achterkleinkind.Adrianus Petrus van den Ancker en Willemijntje Bout emigreerde samen met hun toen nog 13 jaar oude zoon Cornelis (Kees). Ze wilde in New York gaan wonen omdat ze hun kleinkinderen dan konden zien. Het plan was wel om weer terug te gaan naar Nederland maar ze hadden hun eigen bestaan daar opgebouwd en zijn uiteindelijk       gebleven.

Kees en Mary kregen een zoon en een dochter.

Jacobus Petrus van den Ancker en Sharron van den Ancker. Jacobus werkt in de entertainer industrie waaronder het thema park Disney World en op het moment ook in China bij het nieuwe Disney park.

Alles gaat via de computer dus hij hoeft daarvoor niet te reizen. goodbyerobot.com

 

Sharron van den Ancker trouwde met Jose Cruz en zij hebben 2 kinderen, Terra en Aldrin Cruz

Op het internet had ik al een tijd geleden een kranten knipsel gelezen over een vrouw in New York. Omdat ik nu contact heb met Mary heb ik gevraagd of ze bekend was met dit verhaal en of ze wist wie die vrouw was.

Het blijkt dat het over Lia van den Ancker gaat. Zij zat bij Anne Frank in de klas en had een po√ęzie album waar Anne Frank in geschreven had.

Van Lia kreeg ik ook nog een prachtige foto van haar opa en oma.

Joannes van den Ancker en Trijntje de Haan.

 Dat is het leuke van Facebook. Je leert de mensen echt kennen en je krijgt zoveel informatie van de mensen. Op deze manier lijkt het uitzoeken van een stamboom geen hobby maar worden verre verwanten weer familie.

Liefs Ilse

Bewaren

Centraal Bureau Genealogie

Sinds deze maand ben ik lid geworden van Centraal Bureau voor Genealogie.

Eerder was ik ook al eens lid maar ik vond hun site heel erg onoverzichtelijk en kon nooit echt wat vinden. Nu is de site totaal veranderd en heel overzichtelijk geworden.

Direct verschillende krantenknipsels gevonden zoals deze

Een geboorte bericht van Macalie van den Ancker.

Ik had hem op Facebook geplaatst en direct kreeg ik een goede tip want haar vader staat ook op Facebook. Via haar vader kwam ik bij haar oma Rina van den Ancker waarmee ik al bevriend ben op Facebook. Hierdoor kon ik Macalie ook in de stamboom plaatsen.

Tevens vond ik het geboorte bericht van haar zusje Charilaine.

Via Facebook heb ik al heel veel mensen leren kennen en kunnen toevoegen aan de stamboom.

Erg handig om de levende personen die ontbreken te vinden.

Nu ben ik nog opzoek naar Sijbrandus Wilhelmus Maria van den Ancker “Sam”

Dit is zijn overlijdens bericht uit de krant.

Als u meer weet over deze “Sam” dan hoor ik het graag.

Liefs Ilse

Roy Timmers

Roy Timmers

Vandaag is mijn neefje jarig. Roy Timmers. Ik wens hem een hele leuke en gezellige dag toe en hoop voor hem dat zijn wensen komend jaar uit zullen komen. Gefeliciteerd Roy met je 17de verjaardag.

Zelf ben ik heel dankbaar voor deze dag. Ik moet werken vandaag. We gaan alle op=op uitverkopen met 75% korting.  Daarna gaan we met het hele team de nieuwe aktie in het vak zetten. Ik ga vooraf wel al ijsjes halen want de airco doet het niet en het is flink warm binnen. Alle op=op gaan we verruilen voor de akties van ons 40 jarig bestaan. Dat gaat echt een feestje worden.
In het boekje ziet het er zo feestelijk uit dat wil ik in de winkel ook terug zien. Maar dan moeten we eerst alle akties in het vak zetten.

Fijne dag allemaal.
Liefs Ilse

Huwelijk Tamara en Aldo

Het is vandaag alweer een maand geleden dat mijn zusje is getrouwd.
Ik wens ze alle geluk van de wereld
en hoop dat ik nog meer kleine neefjes en/of nichtjes krijg in de toekomst.

Dit is Isa onze nieuwe Canadese witte herder.
Ze groeit heel erg snel.
Toen we haar kregen was ze 3.9 kg. en twee weken later woog ze al 6.9 kg.

Ik ben benieuwd hoe zwaar ze uit eindelijk wordt.
Nu gaan we samen naar puppy cursus waar ze nu al bijna de grootste is.

Liefs Ilse