20 jaar getrouwd

20 jaar getrouwd

24 april 1997

Op een wat winderige donderdag zijn Henk en ik getrouwd.
Henk kwam ’s morgens rond 11 uur naar mijn ouderlijk huis op de rijksstraatweg in Duivendrecht samen met de jongens.
Daarvandaan zijn we foto’s gaan maken in Amsterdam bij Frankendael op de middenweg.

’s Middags om 16 uur was de officele plechtigheid in Purmerend.
Daarna hadden we bij de Hemhavens heerlijk gegeten met al onze ouders, broers, zussen hun partners en hun kinderen. Mijn opa en oma waren er toen ook nog en natuurlijk onze getuigen waren allen aanwezig.
Rond 19 uur hadden we de receptie met daarop volgend een feest voor heel veel familie leden.
Henk en ik hadden een hele leuke dag gehad en kijken daar nu nog net zo op terug.

 

Duivendrecht

In september werd Iris geboren.
Het was in het weekend dat Prinses Diana werd begraven in Engeland.
Ik wilde die begrafenis graag zien maar helaas heb ik de hele dag in het ziekenhuis doorgebracht zonder tv.
‘S avonds mochten we toch weer naar huis omdat het niet doorzette.
Om niet alleen maar te zitten wachten waren we bij Ton en Trees op de koffie gegaan en rond een uur of 11 gingen we toch maar naar bed. Uiteindelijk waren we om 3 uur ’s nachts weer in het ziekenhuis. Iris werd om 6.42 geboren.
Henk had meteen de jongens opgehaald om hun kleine zusje te komen bewonderen.
We moesten 1 nachtje blijven in het ziekenhuis maar mochten gelukkig de volgende dag al naar huis.
Mijn moeder lag toen in een ander ziekenhuis waar we eerst naar toe waren gereden zodat ze haar kleindochter kon zien.
Met mij ging het heel goed en het was erg warm rond de 25 graden. ’s Middags waren we al met Iris en Suzanne een kleine boodschap wezen halen bij Huisman de plaatselijke supermarkt. Waar ik veel leuke reacties kreeg van mensen die perplext waren dat ik de volgende dag al met haar op pad was. Ik vergeet nooit meer dat een vrouw tegen mij zei “ik moest een maand in bed blijven na mijn bevalling” en ik liep al buiten met Iris na 1 dag.

Robin kon altijd heel lang spelen met een touwtje of met knijpers zoals hier te zien is op de foto.
We deden met de jongens die om het weekend bij ons waren van vrijdag middag tot zondag middag spelletjes of we gingen naar de Ouderkerseplas. Met Thomas naar voetbal en met Rinse en Robin naar basketbal. Als het kon gingen we naar het stand en de duinen of een stuk wandelen dor het dorp. We woonde van april 1997 tot augustus 1998 in de Begoniastraat. Daarna zijn we verhuist naar Lelystad

Iris met trotste broers bij de geboorte
Robin Kooijman
Robin, Rinse en Suzanne
Suzanne en Iris

Lelystad

We woonden van augustus 1998 tot 2008 op de Ringdijk. De meiden zijn daar voor het eerst naar school gegaan en hebben daar veel buiten gespeeld. Suzanne ging toen ze een jaar of 8 was tussen de middag alleen naar huis en belde dan naar mijn werk om door te geven dat ze thuis was en als ze weer naar school ging belde ze weer. Zo wist ik dat ze veilig thuis was. Ik werkte in 2001 bij Kruidvat in Lelystad de Tjalk en heb ondertussen bij vele andere filialen gewerkt. Nu werk ik alweer 6 jaar als filiaalmanager op Urk.
Henk heeft altijd bij de gemeente gewerkt en reed dagelijks heen en weer langs de Knardijk.

Het was vooral een drukke tijd omdat de meiden klein waren en er altijd wel iets geregeld moest worden, oppas of zwemles.
Ik moest mijn diploma’s halen voor drogist en moest daarvoor naar Amsterdam 1 dag in de week. Ik werkte ook 24 uur per week en als de ik naar Amsterdam moest dan was ik al heel vroeg op pad. Gelukkig konden de meiden dan bij de buren slapen en hoefde ze niet zo vroeg op te staan als wij. Elke Maandagavond gingen alle dekens, kussens en kleding van de ene deur naar de andere. Dan mochten ze logeren bij Cas en Cees. De meiden vonden het gelukkig erg leuk en wij waren heel erg geholpen.

 

Nagele

vanaf 24 april 2008 (onze trouwdag) wonen we op de schokkerringweg.
We hebben hier heel veel ruimte en het voelde vooral het eerste jaar of we elke dag op vakantie waren in ons eigen huis.
We waren veel buiten en genoten er enorm van. De meiden gingen op de fiets naar school en samen gingen ze op voetbal bij VV Nagele.

Nu wonen we hier alweer 9 jaar en hebben al veel verbouwd. Eerst de ramen vervangen voor kunststof. We hebben de bijkeuken omgebouwd naar een grote eetkeuken en de oude keuken helemaal weggehaald en daar zit ik nu in mijn eigen kantoortje deze blog te schrijven.
In de tuin is ook niets hetzelfde gebleven, er zijn zeker 25 bomen weggehaald. Nu is het veel lichter en hebben we een prachtig uitzicht over het land.

 

 

 

20 jaren

Ze vliegen echt zo voorbij.
Henk en ik zijn zo vele malen er lekker op uit geweest dat het niet te beschrijven is. We proberen zoveel mogelijk van de gemeente Ouder-Amstel te sparen. Kaarten en krantenknipsels. Daar ligt onze gezamenlijke interesse in de geschiedenis. Ik met mijn genealogie en Henk in de kaarten. Dat combineren we.
Henk is veelal buiten te vinden in de tuin of de schuur. Ik zit meer achter de computer.
Wandelen vinden we heel leuk om te doen en hebben bijvoorbeeld vorige maand 18 km gewandeld in Zandvoort.
’s Avonds samen film kijken. Lekker ontspandend, misschien iets teveel ontspanning want dan vallen we in slaap.
Samen naar concerten en naar het theater daar genieten we echt van. Op zondag middag naar een museum of toch thuis bezig zijn met tekenen, schilderen of een blok hut bouwen. We houden van het leven en van elkaar.

Ons gezin is gegroeid naar 10 personen. Thomas is voor zichzelf begonnen en samen met Marinka wonen ze in Weesp in een prachtig huis. Robin is chef kok in een restaurant op de Herengracht in Amsterdam en samen met Sylvana hebben ze het gezellig op de flat met hun 2 katten. Rinse verrast iedereen met zijn bak kunsten, hij maakt de heerlijkste taarten in zijn eigen keuken hij werkt nog steeds bij EWN als elektromonteur. Suzanne heeft sinds een maand een hele leuke vriend, Dennis. Ze zijn vanaf dag 1 onafscheidelijk. Suzanne werkt bij Hakvoort en wie weet waar ze samen terecht gaan komen, voorlopig nog veilig op zolder ūüôā
Iris gaat komende maand examen doen voor de opleiding beveiliger niveau 3. Ze heeft al meerdere banen aangeboden gekregen en voor haar ligt ook een mooie toekomst in de beveiliging, politie of bij de marechaussee afhankelijk van wat ze kiest.

 

 

Ons verleden ligt in de toekomst elke dag een beetje meer!
Rijk van den Ancker

Rijk van den Ancker

Op 15 september 2015 stond dit artikel op Gooi en Eemlander
Het werd geschreven door Trialda Hoogeveen
Foto Studio Kastermans/Ben den Ouden

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje
op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel 
neerzette waar het kon drogen. "Stinken dat dat deed!"

Kortenhoef – Jarenlang verdiende Rijk van den Ancker een goede boterham met mollenvangen. De boeren wilden de dieren niet in hun land en de bontindustrie zat te springen om de huiden. In de jaren tachtig maakten de antibontacties een einde aan de handel, bontjassen verdwenen uit het straatbeeld. Van den Ancker: “Ik ving soms wel 200 mollen per week.”

Wie Met Rijk van den Ancker spreekt, duikt in een wereld van een leven lang wondere avonturen. Geboren op een boerderij aan Ouderkerk aan de Amstel in een gezin met negen kinderen, verliet hij het ouderlijk huis al op achtjarige leeftijd.

“Ik ging werken bij een boer een kilometer verderop en sliep daar ook, in een bed boven de stal met daarin vijtig, zestig koeien. Melken kon ik nogal goed, dus dat deed ik twee keer per dag. Tussendoor fietste ik naar school. Ik weet eigenlijk niet eens of ik er geld mee verdiende, misschien had de boer iets met mijn ouders afgesproken.”

Mollenhondje

De eerste mol ving Van den Ancker toen hij in de vijfde klas van de lagere school zat. “We hadden Doris, een zwart-wit mollenhondje dat verschrikkelijk goed mollen kon vangen, hij ving er zomaar vijtig op een dag. Doris hoorde ze van 20 meter afstand, liep er heel voorzichtig naartoe en ving de mol. Als hij miste, trapte ik de rit dicht, blokkeerde zo de weg, zodat Doris de mol alsnog kon pakken.”

“Elke dag maakte ik samen met Doris voor 7 uur ’s ochtends mijn rondje. Ik had bij iedere boer ongeveer √©√©n week nodig om mollen te vangen. Die boeren wilden van die dieren af, omdat het gras niet goed groeit op de plekken waar mollen kruipen. Na flinke regen zit een mol hoog in een slaapnest, vlak onder het oppervlak. Langs de Ronde Hoep kon je op die manier fantastisch mollen vangen, op zo’n dag kon ik er veel steken! Voor iedere mol kreeg ik een kwartje van de boer en een kwartje voor het huidje. Dat was meer dan mijn vader verdiende! Al het geld gaf ik aan mijn moeder.”

Huidsmeer

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel neerzette waar het kon drogen. “Stinken dat dat deed!” Als ik de huid per ongeluk een beetje had beschadigd met mijn greep, smeerde ik het gaatje dicht met huidsmeer. Anders kreeg ik er niks meer voor. Dat scheurde natuurlijk weer bij de jassenmaker, die zal wel gemopperd hebben.”

De Huiden verkocht de mollenvanger aan de marktkooplui die er jassen van lieten maken. Zelf heeft Van den Ancker nooit een bontjas gedragen: “Dat was meer iets voor rijke mensen.”

Groenteboer

Als jonge twintiger al verhuisde Van den Ancker naar Kortenhoef. Hij werkte in Amsterdam bij een groenteboer, had op de avondschool het Groentediploma gehaald, en werd door een kruidenier in Kortehoef gevraagd bij hem te komen werken. “Door mijn diploma kon hij een winkel kopen en groenteboer worden.”

Al snel holde ook zijn faam als mollenvanger achter hem aan. “Ik kende Zach Jansen, zijn broer Joop was mollenvanger. Hij had tien klemmen gezet, maar ving daar nauwelijks wat mee. Dus ik die klemmen voor hem gezetten, zat in acht van de tien klemmen een mol!”

In en om Kortenhoef ving hij met gemak 200 mollen per week. “Ik verdiende verschrikkelijk veel, 2 gulden 25 per huid! Die mollen gooide ik allemaal in de vriezer. Eens per veertien dagen, op zondagmorgen, bracht ik ze bij een man thuis die ze vilde. De huidjes verkocht hij, de rest van de mol voerde hij aan zijn varken.”

Klemmen

De klemmen op de juiste plek zetten is een vak apart. “Als ik het land inloop, kan ik al zien waar ik een klem moet neerzetten. Dat zit gewoon in je, bijna geen enkele boer kan dat. Je moet weten waar de rit is, daar moet de klem gezet worden, want¬† de mol loopt regelmatig door die looprit. Soms vang ik er een met de hand, maar dat kost veel tijd.”

Toen in de jaren tachtig antibontactivisten de straat opgingen om bontjassen te bekladden.Urbanus in 1980 ‘Madammen met bontjas’ zong en kinderen voor kinderen in 1981 faam verwierf met het lied ‘Tweedehands jas’, hield Van den Anckers werk als mollenvanger voor een groot deel op. “Na die bontacties was het afgelopen met de prijs. Nu doe ik het alleen voor de boeren zelf. Tegenwoordig zijn er trouwens bijna geen mollen meer. Professionele bedrijven doden ze door gas in het holletje te spuiten. Ik zie nog maar zelden klemmen staan.”

Mollenvangen is overigens nooit de hoofdmoot van Van den Anckers werkzaamheden geweest. Hij deed dat altijd naast een baan als groenteboer, melkboer, bedrijfsleider in een supermarkt en marktkoopman. Slecht draaiende winkels weer uit het slop. Nog altijd heeft hij als hobby schapen en staat hij één dag op de markt met textiel. Zijn vrouw is overleden, maar dankzij zijn drie kinderen en kleinkinderen heeft hij nog altijd een vol familieleven.

Paspoort
Naam: Rijk van den Ancker
Was: mollenvanger
Leeftijd: 76

 

 

 

2016 was een goed jaar!

2016 was een goed jaar!

In 2015 waren we op vakantie naar Frankrijk daar heb ik een besluit genomen dat mijn leven moest veranderen.
Henk en de meiden liepen vrij makkelijk alle bergen op en af maar ik voelde mij daar veelste moe voor.
Ik had pijn in mijn benen en rug. Had nergens zin in en alles was teveel.
Ik woog toen 127,5 KG zodra ik thuis was ben ik opzoek gegaan naar een goede di√ętiste of voedingsconsullente.
Ik vond er 1 op Urk maar de tips en alles wat ze me zei kwamen niet bij me binnen en ik viel amper af. Op een gegeven moment was ze vaker ziek en afwezig en soms kon ik zelf niet. Hierdoor ging het allemaal niet zoals ik in Frankrijk had bedacht.
In 4 maanden tijd was ik 6 kg afgevallen en had nog weinig met het voorgeschreven dieet.

In oktober ben ik verder gaan kijken op internet naar andere alternatieven op gebied van afvallen.
Ik stuite op de website obesitaspoli.com hier las ik alles over een gastric bypass en over een sleeve.
In Oktober/november ben ik naar 2 informatie avonden geweest 1x alleen en 1x met Henk.
Daar merkte ik dat dit misschien wel eens het enige hulpmiddel zou kunnen zijn wat voor mij zou gaan helpen.
Ik heb eerder ook wel eens een kilo of 10-15 verloren maar kreeg ze met rente terug.
Na een week op internet te zoeken naar voor en nadelen heb ik besloten op 13 november dat ik me voor dit traject aan te melden.
Op 5 januari had ik mijn eerste gesprek in het ziekenhuis in Lelystad.
In maart ben ik begonnen met het sport traject waarbij je 2 keer per week moet sporten in het ziekenhuis onder begeleiding.

Sinds het sporttraject ging het de juiste kant op.
Ik merkte aan alles dat mijn kleding ruimer ging zitten. Binnen zes weken kon ik mijn nieuwe sportkleding die ik in december had gekocht vernieuwen voor 2 maten kleiner.
We hadden een leuke groep die allemaal heel gemotiveerd waren om het uiterste uit de kan te halen.
De groep bestond uit: Alwin, Anja, Cees, Kaltoum, Kim, Wendy, Margie, Samantha, Joey en ik.

Door de hele zomer goed op te letten wat ik at en veel te wandelen en te fietsen gingen de kilo’s er vrij regelmatig af en veranderde mijn lichaam.¬† Ik ben van 22 oktober 2015 tot nu 26,5 cm kwijt in mijn taille, 20 cm van mijn heupen en 11 cm van mijn bovenbenen ok¬† mijn bovenarmen zijn 11 cm kleiner geworden. Ik weeg nu 93 kg en ben dus 34.5 kg kwijt geraakt in zeg maar ruim anderhalf jaar.
Ik voelde mij beter en krijg meer lucht.
Ik kan weer de trap op lopen zonder vermoeid boven te komen.
Op 5 oktober werd ik geopereerd, het was nog niet zeker dat ik een gastric bypass zou krijgen omdat de dokter dat pas kon bepalen als hij alles kon zien. Gelukkig is het goed gegaan en heb ik nu een gastric bypass.
Ik voel me zoveel beter en ben zo ongelooflijk blij met deze keuze.
Afgelopen week heb ik samen met Henk 15 km wandeling gemaakt. De Light walk in Amsterdam. Een jaar eerder had ik dat echt niet gered, toen had ik met 10 km al heel veel moeite. Nu heb ik lekker door gelopen en had niet een keer het idee om er bij te gaan zitten.

Het leven is er heel erg op vooruit gegaan. Ik krijg van velen complimenten en heb vlak voor de kerst zelfs bloemen gekregen van een klant omdat ze vond dat ik het zo goed heb gedaan. Dat is zo ontroerend en lief.
Afvallen doe je voor jezelf maar uiteindelijk gaat je hele omgeving anders met je om.
Ik heb er nieuwe mensen door leren kennen en leuke dingen mee gedaan

Samen met Margie ben ik regelmatig gaan wandelen en fietsen we zijn zelfs een keer wezen zwemmen.
In 2017 wil ik nog meer bewegen en sporten. Ik hoop dat ik in september de Dam tot Dam loop te kunnen gaan doen samen met Iris die het afgelopen jaar al heeft gehaald.
Een doel stellen en jezelf daaraan overgeven om het te halen het is echt mogelijk.
Het is niet altijd makkelijk maar als je volhoud en je doel voor ogen houd dan is het echt haalbaar.
Allemaal een heel fantastisch 2017 toegewenst dat jullie wensen en doelen allemaal uit mogen komen.

Liefs Ilse

Geluk

Geluk

Geluk zit niet in een doos,
Geluk zit in het bloeien van een roos.
Geluk ligt niet op een plank,
Geluk zit in een blijk van dank.
Geluk is vluchtig en ongrijpbaar,
Geluk is wat ik je wens elk jaar,
Geluk is wat je zelf schept,
Wees gelukkig met alles wat je hebt.

5 dagen na de operatie

5 dagen na de operatie

Hierbij eerst mijn filmpje vlak voor de operatie:

Bewaren

Nadat de operatie uitgevoerd was en ik wakker werd gemaakt door de verpleging wist ik eerst niet goed waar ik was. Ik was zover weg in mijn droom dat het niet overeen kwam.

Nog half aan het werk, ik droomde over mijn werk (blijkbaar hou ik daar toch heel veel van)

en half in het geroep van mijn naam vroeg ik of de operatie goed was gegaan? Het antwoord was positief. Wat is het geworden vroeg ik en er werd gezegd dat ze een gastic bypass voor elkaar hadden gekregen. Ik was zo blij dat ik alleen maar kon lachen. Het was gelukt!!

Wat is er nu precies gebeurd?! kijk dit filmpje

(Helaas is het in het Engels maar het is heel duidelijk te zien)

Thuis werd Henk gebeld door de dokter en die zei dat hij nog nooit een pati√ęnt had gehad die zo’n grote glimlach had als ik na een operatie. Ik lachte van oor tot oor vertelde de dokter en de operatie was helemaal goed gegaan. Toen Henk en Suzanne ’s avonds bij me waren konden ze die glimlach niet meer zien helaas. Ik was nog zo vermoeid van de narcose dat ik met veel moeite wakker kon blijven.

Na 15 minuten zijn ze weer weg gegaan en zag ik dat bij de andere mensen ook hun visite al aanstalten maakte om weg te gaan.

Van de verpleging kreeg ik nog een maagbeschermer en een zetpil paracetamol.

Verder moest ik vooral veel blijven drinken.

Rond een uur of acht viel ik in slaap maar ik werd geroepen meerdere keren en er werd gezegd dat ik naar een andere afdeling moest. Blijkbaar reageerde ik heel laat en snapte de verpleegkundige mij niet toen ik zei dat ik niet naar een andere afdeling wilde. Ze zei tegen mij dat ik beter kon gaan slapen. Ik raakte licht in paniek want ik had het toch zeker gehoord en ik wilde niet slapen als ik ergens anders heen werd gereden. Dan weet Henk toch ook iet waar ik ben dacht ik nog.

De volgende ochtend hoorde ik van Ester die naast me lag dat een verpleegster met dezelfde naam werd geroepen en naar een andere afdeling moest en dat ik pas 5 minuten later reageerde waardoor de verpleegster bij ons in de kamer mij niet begreep. Gelukkig was er dus niets aan de hand.

s’ Nachts was ik veel wakker door pijn en geluiden van andere mensen.

Ik had gevraagd of ik nog een pijn stiller mocht maar die kreeg ik niet. Ik moest gaan lopen daarmee zou de pijn verdwijnen. Hoewel ik het oneerlijk vond omdat twee mensen sterkere pijnstillers hadden gekregen dan de paracetamol die ik had gekregen ben ik toch maar mijn bed uitgeklommen en gaan lopen op de gang. twee keer heen en weer, heb er denk ik wel 30 minuten over gedaan en het voelde als een marathon. Ben aan het einde in de gang gaan zitten om de andere niet wakker te maken.

De verpleegkundige kwam kijken of het goed ging met me en ik herkende haar lieve stem. Door de vermoeidheid wist ik niet wie ze was. Dat duurde even. Nadat ze een paar keer voorbij was gekomen vroeg ik of ze op de ringdijk woonde en dat bleek te kloppen. Ze woonde daar niet meer maar we waren jarenlang buren geweest. Onze tuinen grensde aan elkaar. Ik wist dat ik haar kende maar herkende haar eigenlijk alleen aan haar lieve zachte manier van praten.

Rond een uur of 3 ben ik nog een keer heen en weer gelopen en om 7 uur werden we wakker gemaakt. Ik was zo moe en wilde eigenlijk alleen maar slapen maar dat mocht niet. Ik moest me aankleden en wassen. Drinken en uit bed in een stoel gaan zitten of wandelen.

Gelukkig om 12 uur kwam een dokter langs en mochten we tussen 13:00 en 13:30 worden opgehaald.

Dat laatste uur wachten duurt altijd het langst. Ik keek zoveel mogelijk de gang in in de hoop de mooie blonde lokken van Suzanne te zien. Nadat ik iedereen gedag had gezegd en ze het beste had gewenst zijn we naar benden gelopen en kreeg ik een tas vol medicatie mee bij de apotheek.

Thuis heb ik op de bank gelegen en water en thee gedronken. Tv gekeken en af en toe buiten  heen en weer gelopen.

Dat heb ik de dag er na herhaald. s’ Nachts heb ik goed geslapen en probeerde ik optimel vla en bouillon dat ging goed. Op dag 3 probeerde ik een half gekookt ei fijn te kauwen en te eten maar daar kreeg ik zoveel maagkrampen van dat ik het weer uitspuugde. Ik voelde me daardoor heel ellendig en dan begin je te twijfelen of het wel verstandig is wat je hebt laten doen. Toch maar weer dannoontjes, vla en bouillon genomen en dat ging prima. Suzanne had van melk en aardbeien een shake gemaakt wat heerlijk smaakte en ook binnen bleef.

Vandaag 5 dagen later heb ik Brinta op wat heel goed bleef zitten.

Dat ga ik zo weer proberen en dan wil ik een stukje wandelen buiten. Even lekker er uit in de buitenlucht.

Hoewel mijn lichaam nog niet erg mee werkt wil ik het wel gaan doen omdat ik me verveel en ik energie loos rond loop binnen. Wie weet krijg ik meer energie als ik naar buiten ga.

2 dagen na de operatie heb ik toch het besluit genomen om het aan iedereen kenbaar te maken. Vele leuke reactie heb ik gekregen. Mijn zusje belde me zaterdag direct op om te vragen hoe het ging wat ik enorm waardeer. Mijn moeder vond het niet leuk dat ik haar niets had verteld.

Verdere nichtjes en tantes waren allemaal enthousiast en wenste mij veel succes en beterschap.

Hier op mijn blog heb ik alles vanaf het begin open en bloot verteld en gedeeld met de hele wereld waardoor ik soms werd verrast met leuke reacties die ik niet had verwacht. Bedankt daarvoor ik waardeer dat enorm.

Volgende keer zal ik laten weten hoeveel ik ben afgevallen.

Liefs Ilse