Rijk van den Ancker

Rijk van den Ancker

Op 15 september 2015 stond dit artikel op Gooi en Eemlander
Het werd geschreven door Trialda Hoogeveen
Foto Studio Kastermans/Ben den Ouden

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje
op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel 
neerzette waar het kon drogen. "Stinken dat dat deed!"

Kortenhoef – Jarenlang verdiende Rijk van den Ancker een goede boterham met mollenvangen. De boeren wilden de dieren niet in hun land en de bontindustrie zat te springen om de huiden. In de jaren tachtig maakten de antibontacties een einde aan de handel, bontjassen verdwenen uit het straatbeeld. Van den Ancker: “Ik ving soms wel 200 mollen per week.”

Wie Met Rijk van den Ancker spreekt, duikt in een wereld van een leven lang wondere avonturen. Geboren op een boerderij aan Ouderkerk aan de Amstel in een gezin met negen kinderen, verliet hij het ouderlijk huis al op achtjarige leeftijd.

“Ik ging werken bij een boer een kilometer verderop en sliep daar ook, in een bed boven de stal met daarin vijtig, zestig koeien. Melken kon ik nogal goed, dus dat deed ik twee keer per dag. Tussendoor fietste ik naar school. Ik weet eigenlijk niet eens of ik er geld mee verdiende, misschien had de boer iets met mijn ouders afgesproken.”

Mollenhondje

De eerste mol ving Van den Ancker toen hij in de vijfde klas van de lagere school zat. “We hadden Doris, een zwart-wit mollenhondje dat verschrikkelijk goed mollen kon vangen, hij ving er zomaar vijtig op een dag. Doris hoorde ze van 20 meter afstand, liep er heel voorzichtig naartoe en ving de mol. Als hij miste, trapte ik de rit dicht, blokkeerde zo de weg, zodat Doris de mol alsnog kon pakken.”

“Elke dag maakte ik samen met Doris voor 7 uur ’s ochtends mijn rondje. Ik had bij iedere boer ongeveer één week nodig om mollen te vangen. Die boeren wilden van die dieren af, omdat het gras niet goed groeit op de plekken waar mollen kruipen. Na flinke regen zit een mol hoog in een slaapnest, vlak onder het oppervlak. Langs de Ronde Hoep kon je op die manier fantastisch mollen vangen, op zo’n dag kon ik er veel steken! Voor iedere mol kreeg ik een kwartje van de boer en een kwartje voor het huidje. Dat was meer dan mijn vader verdiende! Al het geld gaf ik aan mijn moeder.”

Huidsmeer

Van den Ancker vilde thuis de mollen en spande het huidje op een plankje met spijkers dat hij achter de kachel neerzette waar het kon drogen. “Stinken dat dat deed!” Als ik de huid per ongeluk een beetje had beschadigd met mijn greep, smeerde ik het gaatje dicht met huidsmeer. Anders kreeg ik er niks meer voor. Dat scheurde natuurlijk weer bij de jassenmaker, die zal wel gemopperd hebben.”

De Huiden verkocht de mollenvanger aan de marktkooplui die er jassen van lieten maken. Zelf heeft Van den Ancker nooit een bontjas gedragen: “Dat was meer iets voor rijke mensen.”

Groenteboer

Als jonge twintiger al verhuisde Van den Ancker naar Kortenhoef. Hij werkte in Amsterdam bij een groenteboer, had op de avondschool het Groentediploma gehaald, en werd door een kruidenier in Kortehoef gevraagd bij hem te komen werken. “Door mijn diploma kon hij een winkel kopen en groenteboer worden.”

Al snel holde ook zijn faam als mollenvanger achter hem aan. “Ik kende Zach Jansen, zijn broer Joop was mollenvanger. Hij had tien klemmen gezet, maar ving daar nauwelijks wat mee. Dus ik die klemmen voor hem gezetten, zat in acht van de tien klemmen een mol!”

In en om Kortenhoef ving hij met gemak 200 mollen per week. “Ik verdiende verschrikkelijk veel, 2 gulden 25 per huid! Die mollen gooide ik allemaal in de vriezer. Eens per veertien dagen, op zondagmorgen, bracht ik ze bij een man thuis die ze vilde. De huidjes verkocht hij, de rest van de mol voerde hij aan zijn varken.”

Klemmen

De klemmen op de juiste plek zetten is een vak apart. “Als ik het land inloop, kan ik al zien waar ik een klem moet neerzetten. Dat zit gewoon in je, bijna geen enkele boer kan dat. Je moet weten waar de rit is, daar moet de klem gezet worden, want  de mol loopt regelmatig door die looprit. Soms vang ik er een met de hand, maar dat kost veel tijd.”

Toen in de jaren tachtig antibontactivisten de straat opgingen om bontjassen te bekladden.Urbanus in 1980 ‘Madammen met bontjas’ zong en kinderen voor kinderen in 1981 faam verwierf met het lied ‘Tweedehands jas’, hield Van den Anckers werk als mollenvanger voor een groot deel op. “Na die bontacties was het afgelopen met de prijs. Nu doe ik het alleen voor de boeren zelf. Tegenwoordig zijn er trouwens bijna geen mollen meer. Professionele bedrijven doden ze door gas in het holletje te spuiten. Ik zie nog maar zelden klemmen staan.”

Mollenvangen is overigens nooit de hoofdmoot van Van den Anckers werkzaamheden geweest. Hij deed dat altijd naast een baan als groenteboer, melkboer, bedrijfsleider in een supermarkt en marktkoopman. Slecht draaiende winkels weer uit het slop. Nog altijd heeft hij als hobby schapen en staat hij één dag op de markt met textiel. Zijn vrouw is overleden, maar dankzij zijn drie kinderen en kleinkinderen heeft hij nog altijd een vol familieleven.

Paspoort
Naam: Rijk van den Ancker
Was: mollenvanger
Leeftijd: 76

 

 

 

2016 was een goed jaar!

2016 was een goed jaar!

In 2015 waren we op vakantie naar Frankrijk daar heb ik een besluit genomen dat mijn leven moest veranderen.
Henk en de meiden liepen vrij makkelijk alle bergen op en af maar ik voelde mij daar veelste moe voor.
Ik had pijn in mijn benen en rug. Had nergens zin in en alles was teveel.
Ik woog toen 127,5 KG zodra ik thuis was ben ik opzoek gegaan naar een goede diëtiste of voedingsconsullente.
Ik vond er 1 op Urk maar de tips en alles wat ze me zei kwamen niet bij me binnen en ik viel amper af. Op een gegeven moment was ze vaker ziek en afwezig en soms kon ik zelf niet. Hierdoor ging het allemaal niet zoals ik in Frankrijk had bedacht.
In 4 maanden tijd was ik 6 kg afgevallen en had nog weinig met het voorgeschreven dieet.

In oktober ben ik verder gaan kijken op internet naar andere alternatieven op gebied van afvallen.
Ik stuite op de website obesitaspoli.com hier las ik alles over een gastric bypass en over een sleeve.
In Oktober/november ben ik naar 2 informatie avonden geweest 1x alleen en 1x met Henk.
Daar merkte ik dat dit misschien wel eens het enige hulpmiddel zou kunnen zijn wat voor mij zou gaan helpen.
Ik heb eerder ook wel eens een kilo of 10-15 verloren maar kreeg ze met rente terug.
Na een week op internet te zoeken naar voor en nadelen heb ik besloten op 13 november dat ik me voor dit traject aan te melden.
Op 5 januari had ik mijn eerste gesprek in het ziekenhuis in Lelystad.
In maart ben ik begonnen met het sport traject waarbij je 2 keer per week moet sporten in het ziekenhuis onder begeleiding.

Sinds het sporttraject ging het de juiste kant op.
Ik merkte aan alles dat mijn kleding ruimer ging zitten. Binnen zes weken kon ik mijn nieuwe sportkleding die ik in december had gekocht vernieuwen voor 2 maten kleiner.
We hadden een leuke groep die allemaal heel gemotiveerd waren om het uiterste uit de kan te halen.
De groep bestond uit: Alwin, Anja, Cees, Kaltoum, Kim, Wendy, Margie, Samantha, Joey en ik.

Door de hele zomer goed op te letten wat ik at en veel te wandelen en te fietsen gingen de kilo’s er vrij regelmatig af en veranderde mijn lichaam.  Ik ben van 22 oktober 2015 tot nu 26,5 cm kwijt in mijn taille, 20 cm van mijn heupen en 11 cm van mijn bovenbenen ok  mijn bovenarmen zijn 11 cm kleiner geworden. Ik weeg nu 93 kg en ben dus 34.5 kg kwijt geraakt in zeg maar ruim anderhalf jaar.
Ik voelde mij beter en krijg meer lucht.
Ik kan weer de trap op lopen zonder vermoeid boven te komen.
Op 5 oktober werd ik geopereerd, het was nog niet zeker dat ik een gastric bypass zou krijgen omdat de dokter dat pas kon bepalen als hij alles kon zien. Gelukkig is het goed gegaan en heb ik nu een gastric bypass.
Ik voel me zoveel beter en ben zo ongelooflijk blij met deze keuze.
Afgelopen week heb ik samen met Henk 15 km wandeling gemaakt. De Light walk in Amsterdam. Een jaar eerder had ik dat echt niet gered, toen had ik met 10 km al heel veel moeite. Nu heb ik lekker door gelopen en had niet een keer het idee om er bij te gaan zitten.

Het leven is er heel erg op vooruit gegaan. Ik krijg van velen complimenten en heb vlak voor de kerst zelfs bloemen gekregen van een klant omdat ze vond dat ik het zo goed heb gedaan. Dat is zo ontroerend en lief.
Afvallen doe je voor jezelf maar uiteindelijk gaat je hele omgeving anders met je om.
Ik heb er nieuwe mensen door leren kennen en leuke dingen mee gedaan

Samen met Margie ben ik regelmatig gaan wandelen en fietsen we zijn zelfs een keer wezen zwemmen.
In 2017 wil ik nog meer bewegen en sporten. Ik hoop dat ik in september de Dam tot Dam loop te kunnen gaan doen samen met Iris die het afgelopen jaar al heeft gehaald.
Een doel stellen en jezelf daaraan overgeven om het te halen het is echt mogelijk.
Het is niet altijd makkelijk maar als je volhoud en je doel voor ogen houd dan is het echt haalbaar.
Allemaal een heel fantastisch 2017 toegewenst dat jullie wensen en doelen allemaal uit mogen komen.

Liefs Ilse