5 dagen na de operatie

5 dagen na de operatie

Hierbij eerst mijn filmpje vlak voor de operatie:

Bewaren

Nadat de operatie uitgevoerd was en ik wakker werd gemaakt door de verpleging wist ik eerst niet goed waar ik was. Ik was zover weg in mijn droom dat het niet overeen kwam.

Nog half aan het werk, ik droomde over mijn werk (blijkbaar hou ik daar toch heel veel van)

en half in het geroep van mijn naam vroeg ik of de operatie goed was gegaan? Het antwoord was positief. Wat is het geworden vroeg ik en er werd gezegd dat ze een gastic bypass voor elkaar hadden gekregen. Ik was zo blij dat ik alleen maar kon lachen. Het was gelukt!!

Wat is er nu precies gebeurd?! kijk dit filmpje

(Helaas is het in het Engels maar het is heel duidelijk te zien)

Thuis werd Henk gebeld door de dokter en die zei dat hij nog nooit een patiënt had gehad die zo’n grote glimlach had als ik na een operatie. Ik lachte van oor tot oor vertelde de dokter en de operatie was helemaal goed gegaan. Toen Henk en Suzanne ’s avonds bij me waren konden ze die glimlach niet meer zien helaas. Ik was nog zo vermoeid van de narcose dat ik met veel moeite wakker kon blijven.

Na 15 minuten zijn ze weer weg gegaan en zag ik dat bij de andere mensen ook hun visite al aanstalten maakte om weg te gaan.

Van de verpleging kreeg ik nog een maagbeschermer en een zetpil paracetamol.

Verder moest ik vooral veel blijven drinken.

Rond een uur of acht viel ik in slaap maar ik werd geroepen meerdere keren en er werd gezegd dat ik naar een andere afdeling moest. Blijkbaar reageerde ik heel laat en snapte de verpleegkundige mij niet toen ik zei dat ik niet naar een andere afdeling wilde. Ze zei tegen mij dat ik beter kon gaan slapen. Ik raakte licht in paniek want ik had het toch zeker gehoord en ik wilde niet slapen als ik ergens anders heen werd gereden. Dan weet Henk toch ook iet waar ik ben dacht ik nog.

De volgende ochtend hoorde ik van Ester die naast me lag dat een verpleegster met dezelfde naam werd geroepen en naar een andere afdeling moest en dat ik pas 5 minuten later reageerde waardoor de verpleegster bij ons in de kamer mij niet begreep. Gelukkig was er dus niets aan de hand.

s’ Nachts was ik veel wakker door pijn en geluiden van andere mensen.

Ik had gevraagd of ik nog een pijn stiller mocht maar die kreeg ik niet. Ik moest gaan lopen daarmee zou de pijn verdwijnen. Hoewel ik het oneerlijk vond omdat twee mensen sterkere pijnstillers hadden gekregen dan de paracetamol die ik had gekregen ben ik toch maar mijn bed uitgeklommen en gaan lopen op de gang. twee keer heen en weer, heb er denk ik wel 30 minuten over gedaan en het voelde als een marathon. Ben aan het einde in de gang gaan zitten om de andere niet wakker te maken.

De verpleegkundige kwam kijken of het goed ging met me en ik herkende haar lieve stem. Door de vermoeidheid wist ik niet wie ze was. Dat duurde even. Nadat ze een paar keer voorbij was gekomen vroeg ik of ze op de ringdijk woonde en dat bleek te kloppen. Ze woonde daar niet meer maar we waren jarenlang buren geweest. Onze tuinen grensde aan elkaar. Ik wist dat ik haar kende maar herkende haar eigenlijk alleen aan haar lieve zachte manier van praten.

Rond een uur of 3 ben ik nog een keer heen en weer gelopen en om 7 uur werden we wakker gemaakt. Ik was zo moe en wilde eigenlijk alleen maar slapen maar dat mocht niet. Ik moest me aankleden en wassen. Drinken en uit bed in een stoel gaan zitten of wandelen.

Gelukkig om 12 uur kwam een dokter langs en mochten we tussen 13:00 en 13:30 worden opgehaald.

Dat laatste uur wachten duurt altijd het langst. Ik keek zoveel mogelijk de gang in in de hoop de mooie blonde lokken van Suzanne te zien. Nadat ik iedereen gedag had gezegd en ze het beste had gewenst zijn we naar benden gelopen en kreeg ik een tas vol medicatie mee bij de apotheek.

Thuis heb ik op de bank gelegen en water en thee gedronken. Tv gekeken en af en toe buiten  heen en weer gelopen.

Dat heb ik de dag er na herhaald. s’ Nachts heb ik goed geslapen en probeerde ik optimel vla en bouillon dat ging goed. Op dag 3 probeerde ik een half gekookt ei fijn te kauwen en te eten maar daar kreeg ik zoveel maagkrampen van dat ik het weer uitspuugde. Ik voelde me daardoor heel ellendig en dan begin je te twijfelen of het wel verstandig is wat je hebt laten doen. Toch maar weer dannoontjes, vla en bouillon genomen en dat ging prima. Suzanne had van melk en aardbeien een shake gemaakt wat heerlijk smaakte en ook binnen bleef.

Vandaag 5 dagen later heb ik Brinta op wat heel goed bleef zitten.

Dat ga ik zo weer proberen en dan wil ik een stukje wandelen buiten. Even lekker er uit in de buitenlucht.

Hoewel mijn lichaam nog niet erg mee werkt wil ik het wel gaan doen omdat ik me verveel en ik energie loos rond loop binnen. Wie weet krijg ik meer energie als ik naar buiten ga.

2 dagen na de operatie heb ik toch het besluit genomen om het aan iedereen kenbaar te maken. Vele leuke reactie heb ik gekregen. Mijn zusje belde me zaterdag direct op om te vragen hoe het ging wat ik enorm waardeer. Mijn moeder vond het niet leuk dat ik haar niets had verteld.

Verdere nichtjes en tantes waren allemaal enthousiast en wenste mij veel succes en beterschap.

Hier op mijn blog heb ik alles vanaf het begin open en bloot verteld en gedeeld met de hele wereld waardoor ik soms werd verrast met leuke reacties die ik niet had verwacht. Bedankt daarvoor ik waardeer dat enorm.

Volgende keer zal ik laten weten hoeveel ik ben afgevallen.

Liefs Ilse